Valentin Serov
Peinture et graphisme dans la collection du Musée national russe
Valentin Serov
Painting and Graphics from the Collection of the State Russian Museum
Валентин Серов
Живопись и графика в собрании Государственного Русского музея
วาเลนติน อเล็กซานโดรวิช เซรอฟ
อันนา พัฟลอฟนา พัฟโลวา ในบัลเลต์เรื่อง "เลส์ ซิลฟีดส์"
ภาพร่างโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์สำหรับ "ฤดูกาลรัสเซีย" ณ กรุงปารีส
ค.ศ. 1909
อันนา พัฟลอฟนา พัฟโลวา (ค.ศ. 1881–1931) เป็นนักบัลเลต์เอกแห่งโรงละครมาริอินสกี ดาวเด่นของ “ฤดูกาลบัลเลต์รัสเซีย” ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1909 และเป็นหนึ่งในนักบัลเลต์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 ในการแสดงปี ค.ศ. 1909 เธอรับบทในบัลเลต์เรื่อง "เลส์ ซิลฟีดส์" "คลีโอพัตรา" และ "ศาลาแห่งอาร์มิดา" โดย วาเลนติน อเล็กซานโดรวิช เซรอฟ ได้ถ่ายทอดภาพของเธอไว้ในภาพร่างโปสเตอร์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางทัศนศิลป์ที่สำคัญที่สุดของ “ฤดูกาลรัสเซีย” ทั้งหมด อเล็กซานเดอร์ เบอนัว เคยกล่าวไว้ว่า โปสเตอร์ที่แสดงภาพพัฟโลวาในท่วงท่าเต้นรำเต็มตัวนี้ ได้ประดับอยู่ทั่วกรุงปารีสในปี ค.ศ. 1909 และประกาศการเปิดการแสดงครั้งแรกของคณะ ผู้ร่วมสมัยถึงกับกล่าวติดตลกว่า ภาพเหมือนฝีมือเซรอฟได้รับเสียงตอบรับจากสื่อมวลชนมากกว่าตัวนักบัลเลต์เสียอีก
ไม่นานหลังจากนั้น พัฟโลวาได้แยกตัวออกจาก เซอร์เกย์ พาฟโลวิช ดิยากิเลฟ และก่อตั้งคณะการแสดงของตนเอง ซึ่งเดินทางแสดงในกว่า 40 ประเทศ หลายแห่งเป็นครั้งแรกที่ผู้ชมได้รู้จักศิลปะบัลเลต์ สำหรับ “ฤดูกาลรัสเซีย” บทบาทของเธอมีความสำคัญในสองมิติ กล่าวคือ เธอเป็นทั้งภาพลักษณ์ของยุคแรกอันเป็นยุคคลาสสิก และเป็นสัญลักษณ์ของสำนักบัลเลต์เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ขณะเดียวกัน การจากไปของเธออย่างรวดเร็วก็แสดงให้เห็นว่า “ฤดูกาลรัสเซีย” มิได้เป็นเพียงการนำดาวเด่นจากโรงละครหลวงออกเดินสายแสดง หากแต่เป็นโครงการศิลปะอิสระ ซึ่งดิยากิเลฟได้เชิญนักแสดงร่วมสมัยรุ่นใหม่ เช่น ตามารา คาร์ซาวินา และ วัซลัฟ นิจินสกี มาร่วมสร้างสรรค์ผลงานด้วย
ไม่นานหลังจากนั้น พัฟโลวาได้แยกตัวออกจาก เซอร์เกย์ พาฟโลวิช ดิยากิเลฟ และก่อตั้งคณะการแสดงของตนเอง ซึ่งเดินทางแสดงในกว่า 40 ประเทศ หลายแห่งเป็นครั้งแรกที่ผู้ชมได้รู้จักศิลปะบัลเลต์ สำหรับ “ฤดูกาลรัสเซีย” บทบาทของเธอมีความสำคัญในสองมิติ กล่าวคือ เธอเป็นทั้งภาพลักษณ์ของยุคแรกอันเป็นยุคคลาสสิก และเป็นสัญลักษณ์ของสำนักบัลเลต์เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ขณะเดียวกัน การจากไปของเธออย่างรวดเร็วก็แสดงให้เห็นว่า “ฤดูกาลรัสเซีย” มิได้เป็นเพียงการนำดาวเด่นจากโรงละครหลวงออกเดินสายแสดง หากแต่เป็นโครงการศิลปะอิสระ ซึ่งดิยากิเลฟได้เชิญนักแสดงร่วมสมัยรุ่นใหม่ เช่น ตามารา คาร์ซาวินา และ วัซลัฟ นิจินสกี มาร่วมสร้างสรรค์ผลงานด้วย
Self-Portrait
1883
Paper, charcoal, graphite pencil
33.6×23 cm
This self-portrait was drawn when the artist was a student at the Imperial Academy of Arts in St. Petersburg (1880-1885). It shows Serov's drawing style well — fast and smooth strokes, and a rich range of black and white. This makes the image lively and shows the artist's character.
Серов В. А.
Анна Павлова в балете «Сильфиды». Эскиз афиши-плаката Русских сезонов в Париже
1909
194×170 см
Холст тонированный, уголь, темпера, мел
Анна Павловна Павлова (1881–1931) — прима-балерина Мариинского театра, звезда первого Русского балетного сезона 1909 года и одна из величайших балерин XX века. В программе 1909-го она танцевала «Сильфиды», «Клеопатру» и «Павильон Армиды»; именно её фигуру запечатлел Валентин Серов в эскизе афиши, ставшем главной визуальной эмблемой всех Сезонов. Бенуа вспоминал, что эта афиша с танцующей Павловой во весь рост украсила Париж в 1909 году и возвещала о первом выступлении труппы. Современники шутили, что портрет работы Серова вызвал в печати больше откликов, чем сама балерина.
Вскоре Павлова отделилась от Дягилева и создала собственную труппу, с которой объехала более сорока стран, во многих впервые показав публике балет как таковой. Для Сезонов её роль двойственна: она была лицом первого, классического этапа и символом петербургской школы — но её быстрый уход показал, что Сезоны не сводились к гастролям звёзд Императорских театров. Это был самостоятельный проект, под который Дягилев пригласил новых «современных» исполнителей — Карсавину и Нижинского.
Вскоре Павлова отделилась от Дягилева и создала собственную труппу, с которой объехала более сорока стран, во многих впервые показав публике балет как таковой. Для Сезонов её роль двойственна: она была лицом первого, классического этапа и символом петербургской школы — но её быстрый уход показал, что Сезоны не сводились к гастролям звёзд Императорских театров. Это был самостоятельный проект, под который Дягилев пригласил новых «современных» исполнителей — Карсавину и Нижинского.