นีโคไล คอนสตันติโนวิช เรริค (ค.ศ. 1874–1947) เป็นศิลปิน นักโบราณคดี และนักปรัชญา ผู้เข้าร่วมกลุ่ม "โลกแห่งศิลปะ" ตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1890 และเป็นหนึ่งในศิลปินหลัก 4 คนของ "ฤดูกาลรัสเซีย" ในโครงการนี้ เขามีพื้นที่เฉพาะของตนเอง คือรัสเซียโบราณในยุคก่อนคริสต์ศาสนา สำหรับ เซอร์เกย์ พาฟโลวิช ดิยากิเลฟ เขาได้ออกแบบ "ระบำโปลอฟต์เซียน" จากอุปรากรเรื่อง "เจ้าชายอิกอร์" และต่อมาได้สร้างสรรค์ฉากและเครื่องแต่งกายสำหรับ "พิธีกรรมแห่งฤดูใบไม้ผลิ" รวมถึงการจัดแสดงฉบับเต็มของ "เจ้าชายอิกอร์"

เรริคเข้าหาโลกโบราณด้วยมุมมองของนักวิชาการ เขาทำการขุดค้นทางโบราณคดี ศึกษาลวดลายโบราณ ผืนผ้า และสีสันเก่าแก่ แล้วจึงถ่ายทอดพื้นผิวและบรรยากาศอันแท้จริงเหล่านั้นสู่เวที ภาษาทางศิลปะของเขาคือภูมิทัศน์เชิงมหากาพย์ ได้แก่ ทุ่งสเตปป์ ป่าไม้ เนินเขาโบราณ และเงาร่างที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง เรริคยังเป็นผู้ร่วมสร้างสรรค์บทของ "พิธีกรรมแห่งฤดูใบไม้ผลิ" โดยคำบรรยายรองของบัลเลต์ว่า "ภาพแห่งรัสเซียยุคเพแกน" เป็นผลงานของเขา ผ่านผลงานของเรริค ยุโรปได้มองเห็นรัสเซียโบราณในฐานะโลกเฉพาะที่มีเอกลักษณ์ของตนเอง และดิยากิเลฟเองก็ได้รับหนึ่งในการแสดงที่ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 สำหรับ “ฤดูกาลรัสเซีย”

Николай Константинович Рерих (1874–1947) — художник, археолог и философ, участник «Мира искусства» с конца 1890-х годов и один из четырёх главных художников Сезонов.  Здесь у него была своя, особая территория — древняя, ещё языческая Русь. Для Дягилева он оформил «Половецкие пляски» из «Князя Игоря», а затем создал декорации и костюмы к «Весне священной» и к полной постановке «Князя Игоря».

К древности Рерих подходил как учёный. Он вёл археологические раскопки, изучал старинные орнаменты, ткани и цвета, а потом переносил эту подлинную фактуру на сцену. Его язык — эпический пейзаж: степь, лес, древние холмы и простые, обобщённые силуэты. Рерих был и соавтором сценария «Весны священной»: подзаголовок балета «Картины языческой Руси» принадлежит ему. Через Рериха Европа увидела древнюю Русь как особый мир со своим лицом — а сам Дягилев получил для Сезонов одну из самых влиятельных постановок XX века.