“ศาลาแห่งอาร์มิดา” เป็นบัลเลต์–ละครใบ้ประกอบดนตรีของ นีโคไล เชเรปนิน โดยมีบทลิเบรตโตและการออกแบบโดย อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว และออกแบบท่าเต้นโดย มิคาอิล โฟคิน เปิดการแสดงครั้งแรกที่โรงละครมาริอินสกีในปี ค.ศ. 1907 และต่อมาในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1909 ดิยากิเลฟได้ใช้การแสดงเรื่องนี้เปิด “ฤดูกาลบัลเลต์รัสเซีย” ครั้งแรก ณ กรุงปารีส นี่คือบัลเลต์เรื่องแรกที่เบอนัวสร้างขึ้นทั้งหมดภายใต้แนวคิดเดียวกัน ตั้งแต่บทลิเบรตโตไปจนถึงเครื่องแต่งกายชิ้นสุดท้าย อีกทั้งยังเป็นจุดกำเนิดของความร่วมมือระหว่างเขากับโฟคิน ซึ่งต่อมาจะนำไปสู่การสร้างสรรค์ “เปตรุชกา”

เครื่องแต่งกายใน “ศาลาแห่งอาร์มิดา” โดดเด่นด้วยสีสันอันสดใส ตัดกับฉากที่เรียบง่ายอย่างลงตัว และความงดงามของสีสันนี้เองที่สร้างความประทับใจแก่ผู้ชม เครื่องแต่งกายของ อัลเมห์ (ชื่อที่ใช้เรียกนักระบำหญิงแห่งตะวันออก) ปรากฏอยู่ในฉากนิมิตแบบตะวันออกภายในบัลเลต์ ผลงานชิ้นนี้แสดงให้เห็นข้อเท็จจริงสำคัญว่า แนวตะวันออกนิยมมิได้เข้าสู่ “ฤดูกาลรัสเซีย” พร้อมกับบักสต์และ “เชเฮราซาด” ในปี ค.ศ. 1910 เท่านั้น หากแต่ปรากฏอยู่แล้วตั้งแต่การแสดงเรื่องแรกในปี ค.ศ. 1909 ผ่านผลงานของเบอนัว กล่าวได้ว่า ธีมตะวันออกเป็นส่วนหนึ่งของ “ฤดูกาลรัสเซีย” มาตั้งแต่แรกเริ่ม

«Павильон Армиды» — балет-пантомима на музыку Николая Черепнина по либретто и в оформлении Александра Бенуа, с хореографией Михаила Фокина. Премьера прошла в Мариинском театре в 1907 году, а 18 мая 1909-го именно этим спектаклем Дягилев открыл первый Русский балетный сезон в Париже. Это был первый балет, целиком созданный Бенуа по единому замыслу — от либретто до последнего костюма. Здесь же родился его союз с Фокиным, без которого позже не было бы «Петрушки».

Костюмы «Армиды» горели яркими красками на фоне сдержанных декораций, и публику поражало именно это богатство цвета. Костюм альмеи (так называли восточных танцовщиц) — из «восточного» видения внутри балета. Он доказывает важную вещь: ориентализм пришёл в Сезоны не с Бакстом и «Шехеразадой» 1910 года, а уже в самом первом спектакле 1909 года, у Бенуа. Значит, восточная тема жила в Сезонах с самого начала.