Valentin Serov
Peinture et graphisme dans la collection du Musée national russe
Valentin Serov
Painting and Graphics from the Collection of the State Russian Museum
Валентин Серов
Живопись и графика в собрании Государственного Русского музея
นีโคไล คอนสตันติโนวิช เรริค
ค่ายพักของชาวโปลอฟต์เซียน
ภาพร่างฉากประกอบการแสดง “ระบำโปลอฟต์เซียน”
ค.ศ. 1909
“ค่ายพักของชาวโปลอฟต์เซียน” ของ นีโคไล คอนสตันติโนวิช เรริค เป็นภาพร่างฉากประกอบการแสดง “ระบำโปลอฟต์เซียน” จากอุปรากรเรื่อง “เจ้าชายอิกอร์” ของ อเล็กซานเดอร์ โบโรดิน ศิลปินสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ในปี ค.ศ. 1909 สำหรับค่ำคืนเปิดการแสดงครั้งแรกของ “ฤดูกาลรัสเซีย” เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ณ โรงละครชาเตอเลต์ กรุงปารีส ซึ่งการแสดงเรื่องนี้จัดร่วมกับ “ศาลาแห่งอาร์มิดา” และ “งานเลี้ยง”
ผลงานชิ้นนี้นับเป็นผลงานหายาก เนื่องจากเป็นหนึ่งในภาพร่างฉากเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยังคงหลงเหลือจากค่ำคืนประวัติศาสตร์ ซึ่งดิยากิเลฟใช้เปิด “ฤดูกาลรัสเซีย” เรริคจึงได้รับการยกย่องร่วมกับ เลฟ ซาโมอิลโลวิช บักสต์ และ อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว ว่าเป็นหนึ่งในผู้สร้างความสำเร็จให้แก่ฤดูกาลบัลเลต์ครั้งแรก ภาษาทางศิลปะของฉากนี้ประกอบด้วยภาพทุ่งสเตปป์อันยิ่งใหญ่ในฐานะพลังแห่งธรรมชาติ รูปทรงเรียบง่ายของกระโจมชาวโปลอฟต์เซียน และการละทิ้งการสร้างมิติความลึกและทัศนียภาพแบบดั้งเดิม สิ่งเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นของแนวทางศิลปะที่เรริคจะพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบใน “พิธีกรรมแห่งฤดูใบไม้ผลิ” อีกสี่ปีต่อมา
ผลงานชิ้นนี้ยังมีความสำคัญต่อ “ฤดูกาลรัสเซีย” โดยรวม หากปราศจากผลงานของเรริค ฤดูกาลแรกอาจถูกจดจำเพียงจากผลงานของเบอนัวและ “ศาลาแห่งอาร์มิดา” ซึ่งเป็นภาพฝันอันประณีตของแวร์ซายในศตวรรษที่ 18 และยุโรปอันสง่างาม แต่ “ค่ายพักของชาวโปลอฟต์เซียน” ได้นำเสนออีกหนึ่งเสียงสำคัญของ “ฤดูกาลรัสเซีย” ควบคู่กัน นั่นคือ เสียงอันหนักแน่น ดั้งเดิม และทรงพลังของรัสเซียโบราณ ซึ่งดิยากิเลฟได้นำเสนอแก่ชาวยุโรปผ่านผลงานชุดนี้
ผลงานชิ้นนี้นับเป็นผลงานหายาก เนื่องจากเป็นหนึ่งในภาพร่างฉากเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยังคงหลงเหลือจากค่ำคืนประวัติศาสตร์ ซึ่งดิยากิเลฟใช้เปิด “ฤดูกาลรัสเซีย” เรริคจึงได้รับการยกย่องร่วมกับ เลฟ ซาโมอิลโลวิช บักสต์ และ อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว ว่าเป็นหนึ่งในผู้สร้างความสำเร็จให้แก่ฤดูกาลบัลเลต์ครั้งแรก ภาษาทางศิลปะของฉากนี้ประกอบด้วยภาพทุ่งสเตปป์อันยิ่งใหญ่ในฐานะพลังแห่งธรรมชาติ รูปทรงเรียบง่ายของกระโจมชาวโปลอฟต์เซียน และการละทิ้งการสร้างมิติความลึกและทัศนียภาพแบบดั้งเดิม สิ่งเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นของแนวทางศิลปะที่เรริคจะพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบใน “พิธีกรรมแห่งฤดูใบไม้ผลิ” อีกสี่ปีต่อมา
ผลงานชิ้นนี้ยังมีความสำคัญต่อ “ฤดูกาลรัสเซีย” โดยรวม หากปราศจากผลงานของเรริค ฤดูกาลแรกอาจถูกจดจำเพียงจากผลงานของเบอนัวและ “ศาลาแห่งอาร์มิดา” ซึ่งเป็นภาพฝันอันประณีตของแวร์ซายในศตวรรษที่ 18 และยุโรปอันสง่างาม แต่ “ค่ายพักของชาวโปลอฟต์เซียน” ได้นำเสนออีกหนึ่งเสียงสำคัญของ “ฤดูกาลรัสเซีย” ควบคู่กัน นั่นคือ เสียงอันหนักแน่น ดั้งเดิม และทรงพลังของรัสเซียโบราณ ซึ่งดิยากิเลฟได้นำเสนอแก่ชาวยุโรปผ่านผลงานชุดนี้
Self-Portrait
1883
Paper, charcoal, graphite pencil
33.6×23 cm
This self-portrait was drawn when the artist was a student at the Imperial Academy of Arts in St. Petersburg (1880-1885). It shows Serov's drawing style well — fast and smooth strokes, and a rich range of black and white. This makes the image lively and shows the artist's character.
Рерих Н. К.
Половецкий стан. Эскиз декорации к «Половецким пляскам»
1909
43×60 см
Картон, пастель, темпера
«Половецкий стан» Николая Рериха — эскиз декорации к «Половецким пляскам» из оперы Александра Бородина «Князь Игорь». Художник создал его в 1909 году для самого первого вечера Русских сезонов — 18 мая в парижском театре Шатле, где этот спектакль шёл вместе с «Павильоном Армиды» и «Пиром».
Работа эта редкая: одна из немногих сохранившихся декораций того исторического вечера, которым Дягилев открыл Сезоны. Рериха недаром называли — наряду с Бакстом и Бенуа — одним из авторов успеха первого балетного сезона. А язык этой декорации — степь как могучая стихия, простые силуэты половецких шатров, отказ от привычной глубины и перспективы — стал первой пробой того стиля, который через четыре года Рерих развернёт в «Весне священной».
Важна она и для всего сезона. Без неё первый сезон сводился бы к одному Бенуа: к его «Армиде» — изысканному сну о версальском XVIII веке, о галантной, нарядной Европе. А рядом с этим утончённым Западом «Половецкий стан» вводит второй главный голос Сезонов — суровый, языческий, эпический голос Древней Руси, которую Дягилев открывал Европе.
Работа эта редкая: одна из немногих сохранившихся декораций того исторического вечера, которым Дягилев открыл Сезоны. Рериха недаром называли — наряду с Бакстом и Бенуа — одним из авторов успеха первого балетного сезона. А язык этой декорации — степь как могучая стихия, простые силуэты половецких шатров, отказ от привычной глубины и перспективы — стал первой пробой того стиля, который через четыре года Рерих развернёт в «Весне священной».
Важна она и для всего сезона. Без неё первый сезон сводился бы к одному Бенуа: к его «Армиде» — изысканному сну о версальском XVIII веке, о галантной, нарядной Европе. А рядом с этим утончённым Западом «Половецкий стан» вводит второй главный голос Сезонов — суровый, языческий, эпический голос Древней Руси, которую Дягилев открывал Европе.