บัลเลต์เรื่อง "เปตรุชกา" เปิดการแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1911 ประพันธ์ดนตรีโดย อีกอร์ สตราวินสกี และออกแบบการแสดงโดย อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว ในผลงานเรื่องนี้ เบอนัวได้หวนกลับไปสู่สิ่งที่คุ้นเคยใกล้ตัว ได้แก่ เทศกาลมาสเลนิตซาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก โรงมหรสพพื้นบ้าน และงานรื่นเริงบนลานกว้างท่ามกลางอากาศหนาวเย็น นักเชิดหุ่นทำให้หุ่นสามตัวมีชีวิตขึ้นมา ได้แก่ เปตรุชกา นักบัลเลต์หญิง และอารัป และหุ่นเหล่านี้กลับมีความรู้สึกเช่นเดียวกับมนุษย์

ผลงานชิ้นนี้เป็นเครื่องแต่งกายของสตรีคนหนึ่งในฝูงชนของงานเทศกาล เป็นเครื่องแต่งกายพื้นบ้านรัสเซีย ประกอบด้วยกระโปรงลายสีสันสดใส เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพอง และเครื่องประดับศีรษะอันงดงาม ตัวละครเช่นนี้มิได้ขับเคลื่อนเนื้อเรื่องโดยตรง แต่ช่วยเติมชีวิตชีวาให้แก่ฉาก ศิลปินออกแบบเครื่องแต่งกายของผู้เข้าร่วมงานรื่นเริงทุกคนอย่างพิถีพิถันไม่ต่างจากตัวละครหลัก เพราะเทศกาลมาสเลนิตซาจะต้องดูสมจริง มีชีวิต และเป็นที่จดจำได้ มิใช่เป็นเพียงฉากหลังเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น จากสตรีเหล่านี้ คนขับรถม้า และพ่อค้าแม่ค้า จึงประกอบกันเป็นภาพของเมืองเก่า ซึ่งเบอนัวรักและสร้างขึ้นใหม่อย่างทะนุถนอมจากภาพวาดและภาพพิมพ์โบราณ

Балет «Петрушка» впервые показали в 1911 году. Музыку написал Игорь Стравинский, оформил спектакль Александр Бенуа. Здесь он обратился к родному: к петербургской Масленице, балаганам, гулянью на морозной площади. Кукольник оживляет трёх кукол — Петрушку, Балерину и Арапа, — и у них оказываются человеческие чувства.

Это костюм женщины из праздничной толпы. Русский народный наряд: цветастая юбка, белая рубаха с пышными рукавами, нарядный головной убор. Такие фигуры не двигают сюжет, но наполняют сцену жизнью. Художник одевал каждого участника гулянья так же тщательно, как главных героев: масленичный праздник должен был выглядеть настоящим, живым и узнаваемым, а не условным фоном. Из таких женщин, кучеров, торговцев и складывается тот старый город, который Бенуа любил и бережно воссоздавал по старым картинам и гравюрам.