บัลเลต์เรื่อง "เปตรุชกา" เปิดการแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1911 ประพันธ์ดนตรีโดย อีกอร์ สตราวินสกี และออกแบบการแสดงโดย อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว ศิลปินผู้ซึ่งหนึ่งปีก่อนหน้านั้นได้นำเสนอความงดงามอันประณีตแบบแวร์ซายผ่านบัลเลต์เรื่อง "ศาลาแห่งอาร์มิดา" สู่กรุงปารีส ในผลงานเรื่องนี้ เขาหวนกลับไปสู่รากเหง้าของตนเอง ได้แก่ เทศกาลมาสเลนิตซาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก โรงมหรสพพื้นบ้าน และงานรื่นเริงบนลานกว้างท่ามกลางอากาศหนาวเย็น นักเชิดหุ่นทำให้หุ่นสามตัวมีชีวิตขึ้นมา ได้แก่ เปตรุชกา นักบัลเลต์หญิง และ อารัป และหุ่นเหล่านี้กลับมีความรู้สึกเช่นเดียวกับมนุษย์ บัลเลต์เรื่อง "เปตรุชกา" กลายเป็นหนึ่งในผลงานที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของคณะการแสดงของดิยากิเลฟ และได้รับการนำกลับมาจัดแสดงซ้ำหลายครั้ง

ฉากแรกของเรื่องเป็นภาพงานเฉลิมฉลองเทศกาลมาสเลนิตซาบนลานกว้าง ซึ่งเต็มไปด้วยฝูงชน โรงมหรสพ ม้าหมุน และบรรยากาศอันคึกคักของนครเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในวันเทศกาล การแสดงเริ่มต้นจากฉากนี้ เบอนัวสร้างสรรค์ฉากดังกล่าวให้เสมือนภาพมีชีวิตของเมืองในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เต็มไปด้วยสีสัน ความหนาแน่น และการเคลื่อนไหว ผู้ชมยังไม่รับรู้โศกนาฏกรรมของเหล่าหุ่นเชิด หากแต่จะได้สัมผัสบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองก่อน และหลังม่านของโรงมหรสพจึงค่อยเผยให้เห็นเรื่องราวของ เปตรุชกา

Балет «Петрушка» впервые показали в 1911 году. Музыку написал Игорь Стравинский, оформил спектакль Александр Бенуа — тот самый художник, что годом раньше привёз в Париж версальское изящество «Павильона Армиды». Здесь он обратился к родному: к петербургской Масленице, балаганам, гулянью на морозной площади. Кукольник оживляет трёх кукол — Петрушку, Балерину и Арапа, — и у них оказываются человеческие чувства. «Петрушка» стала одним из самых любимых балетов антрепризы — её возобновляли снова и снова.

Первая картина — масленичное гулянье на площади: толпа, балаганы, карусели, шумный праздничный Петербург. С этого эпизода начинается спектакль. Бенуа создал сцену как живую картину города начала XIX века — пёструю, тесную, полную движения. Зритель ещё не знает драмы кукол; он сначала попадает на праздник, и только потом за ширмой балагана открывается история Петрушки.