บัลเลต์เรื่อง "เปตรุชกา" เปิดการแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1911 ประพันธ์ดนตรีโดย อีกอร์ สตราวินสกี และออกแบบการแสดงโดย อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว ศิลปินผู้ซึ่งหนึ่งปีก่อนหน้านั้นได้นำเสนอความงดงามอันประณีตแบบแวร์ซายผ่านบัลเลต์เรื่อง "ศาลาแห่งอาร์มิดา" สู่กรุงปารีส ในผลงานเรื่องนี้ เขาหวนกลับไปสู่รากเหง้าของตนเอง ได้แก่ เทศกาลมาสเลนิตซาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก โรงมหรสพพื้นบ้าน และงานรื่นเริงบนลานกว้างท่ามกลางอากาศหนาวเย็น นักเชิดหุ่นทำให้หุ่นสามตัวมีชีวิตขึ้นมา ได้แก่ เปตรุชกา นักบัลเลต์หญิง และ อารัป และหุ่นเหล่านี้กลับมีความรู้สึกเช่นเดียวกับมนุษย์

คนขับรถม้า เป็นหนึ่งในตัวละครท่ามกลางฝูงชนของงานมหรสพ แม้ตัวละครลักษณะนี้จะไม่ได้มีบทบาทในการดำเนินเรื่อง แต่ช่วยเติมชีวิตชีวาให้แก่ฉาก เบอนัวออกแบบเครื่องแต่งกายของผู้ร่วมงานเฉลิมฉลองทุกคนอย่างพิถีพิถันไม่ต่างจากตัวละครหลัก เพราะเทศกาลมาสเลนิตซาจะต้องดูสมจริง มีชีวิต และเป็นที่จดจำได้ มิใช่เป็นเพียงฉากหลังเชิงสัญลักษณ์ บุคคลอย่างคนขับรถม้า พ่อค้า และนักเล่นเครื่องดนตรีข้างถนนเหล่านี้เอง ที่ประกอบกันขึ้นเป็นภาพของเมืองเก่า ซึ่งเบอนัวรักและบรรจงรังสรรค์ขึ้นใหม่จากภาพวาดและภาพพิมพ์โบราณ

Балет «Петрушка» впервые показали в 1911 году. Музыку написал Игорь Стравинский, оформил спектакль Александр Бенуа — тот самый художник, что годом раньше привёз в Париж версальское изящество «Павильона Армиды». Здесь он обратился к родному: к петербургской Масленице, балаганам, гулянью на морозной площади. Кукольник оживляет трёх кукол — Петрушку, Балерину и Арапа, — и у них оказываются человеческие чувства.

Кучер — один из персонажей ярмарочной толпы. Такие фигуры не двигают сюжет, но наполняют сцену жизнью.  Художник одевал каждого участника гулянья так же тщательно, как главных героев: масленичный праздник должен был выглядеть настоящим, живым и узнаваемым, а не условным фоном. Из таких кучеров, торговцев, шарманщиков и складывается тот старый город, который Бенуа любил и бережно воссоздавал по старым картинам и гравюрам.