Valentin Serov
Peinture et graphisme dans la collection du Musée national russe
Valentin Serov
Painting and Graphics from the Collection of the State Russian Museum
Валентин Серов
Живопись и графика в собрании Государственного Русского музея
อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว
ภาพร่างฉากประกอบองก์ที่ 1 ของอุปรากรเรื่อง "นกไนติงเกล"
ค.ศ. 1914
อุปรากรเรื่อง "นกไนติงเกล" เป็นผลงานประพันธ์ของ อีกอร์ สตราวินสกี ดัดแปลงจากเทพนิยายของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เปิดการแสดงที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1914 โดยมี อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว เป็นผู้ออกแบบการแสดง เบอนัวได้รังสรรค์ภาพของประเทศจีนในโลกแห่งเทพนิยายขึ้นบนเวที ด้วยความงดงาม สีสัน และลวดลายอันวิจิตร เป็นภาพของจีนในจินตนาการที่ศิลปินชาวรัสเซียสร้างขึ้นสำหรับผู้ชมชาวปารีส
ในเรื่อง จักรพรรดิแห่งจีนได้ยินเสียงร้องของนกไนติงเกลและให้นกอาศัยอยู่ในราชสำนัก แต่ต่อมา พระองค์ได้รับนกไนติงเกลจักรกลที่ประดับด้วยอัญมณีอันงดงาม ทำให้นกไนติงเกลตัวจริงถูกลืมและบินจากไป กาลเวลาผ่านไป จักรพรรดิทรงประชวรอย่างหนัก นกจักรกลไม่อาจช่วยเหลือได้ ขณะนั้นนกไนติงเกลตัวจริงได้หวนกลับมา เสียงขับขานของมันสามารถขับไล่แม้กระทั่งความตาย ทำให้จักรพรรดิทรงหายจากพระอาการประชวร เพราะสิ่งที่มีชีวิตและจริงแท้ย่อมทรงคุณค่ากว่าสิ่งประดิษฐ์อันงดงาม
ในเรื่อง จักรพรรดิแห่งจีนได้ยินเสียงร้องของนกไนติงเกลและให้นกอาศัยอยู่ในราชสำนัก แต่ต่อมา พระองค์ได้รับนกไนติงเกลจักรกลที่ประดับด้วยอัญมณีอันงดงาม ทำให้นกไนติงเกลตัวจริงถูกลืมและบินจากไป กาลเวลาผ่านไป จักรพรรดิทรงประชวรอย่างหนัก นกจักรกลไม่อาจช่วยเหลือได้ ขณะนั้นนกไนติงเกลตัวจริงได้หวนกลับมา เสียงขับขานของมันสามารถขับไล่แม้กระทั่งความตาย ทำให้จักรพรรดิทรงหายจากพระอาการประชวร เพราะสิ่งที่มีชีวิตและจริงแท้ย่อมทรงคุณค่ากว่าสิ่งประดิษฐ์อันงดงาม
Self-Portrait
1883
Paper, charcoal, graphite pencil
33.6×23 cm
This self-portrait was drawn when the artist was a student at the Imperial Academy of Arts in St. Petersburg (1880-1885). It shows Serov's drawing style well — fast and smooth strokes, and a rich range of black and white. This makes the image lively and shows the artist's character.
Бенуа А. Н.
Эскиз декорации к I действию оперы «Соловей»
1914
66,7×98,7 см
Бумага, гуашь
«Соловей» — опера Игоря Стравинского по сказке Ганса Христиана Андерсена. Её показали в Париже в 1914 году, оформил спектакль Александр Бенуа. Бенуа создал для сцены сказочный Китай — нарядный, узорчатый, праздничный. Это Китай, каким его создал русский художник для парижского театра.
В сказке китайский император слышит пение соловья и держит птицу при дворе. Но потом ему дарят заводного соловья — нарядного, в драгоценных камнях, — и живая птица оказывается забыта и улетает. Проходит время, император тяжело заболевает. Заводная игрушка помочь не может. Тогда возвращается живой соловей: его пение прогоняет саму Смерть, и император выздоравливает, ведь живое и настоящее дороже красивой искусственной игрушки.
С этой сцены начинается опера: здесь, среди природы, звучит пение живого соловья. Бенуа открывает сказку тихой, поэтичной картиной.
В сказке китайский император слышит пение соловья и держит птицу при дворе. Но потом ему дарят заводного соловья — нарядного, в драгоценных камнях, — и живая птица оказывается забыта и улетает. Проходит время, император тяжело заболевает. Заводная игрушка помочь не может. Тогда возвращается живой соловей: его пение прогоняет саму Смерть, и император выздоравливает, ведь живое и настоящее дороже красивой искусственной игрушки.
С этой сцены начинается опера: здесь, среди природы, звучит пение живого соловья. Бенуа открывает сказку тихой, поэтичной картиной.