อุปรากรเรื่อง "นกไนติงเกล" เป็นผลงานประพันธ์ของ อีกอร์ สตราวินสกี ดัดแปลงจากเทพนิยายของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เปิดการแสดงที่กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1914 โดยมี อเล็กซานเดอร์ นีโคลาเยวิช เบอนัว เป็นผู้ออกแบบการแสดง เบอนัวได้รังสรรค์ภาพของประเทศจีนในโลกแห่งเทพนิยายขึ้นบนเวที ด้วยความงดงาม สีสัน และลวดลายอันวิจิตร เป็นภาพของจีนในจินตนาการที่ศิลปินชาวรัสเซียสร้างขึ้นสำหรับผู้ชมชาวปารีส

ในเรื่อง จักรพรรดิแห่งจีนได้ยินเสียงร้องของนกไนติงเกลและให้นกอาศัยอยู่ในราชสำนัก แต่ต่อมา พระองค์ได้รับนกไนติงเกลจักรกลที่ประดับด้วยอัญมณีอันงดงาม ทำให้นกไนติงเกลตัวจริงถูกลืมและบินจากไป กาลเวลาผ่านไป จักรพรรดิทรงประชวรอย่างหนัก นกจักรกลไม่อาจช่วยเหลือได้ ขณะนั้นนกไนติงเกลตัวจริงได้หวนกลับมา เสียงขับขานของมันสามารถขับไล่แม้กระทั่งความตาย ทำให้จักรพรรดิทรงหายจากพระอาการประชวร เพราะสิ่งที่มีชีวิตและจริงแท้ย่อมทรงคุณค่ากว่าสิ่งประดิษฐ์อันงดงาม

«Соловей» — опера Игоря Стравинского по сказке Ганса Христиана Андерсена. Её показали в Париже в 1914 году, оформил спектакль Александр Бенуа. Бенуа создал для сцены сказочный Китай — нарядный, узорчатый, праздничный. Это Китай, каким его создал русский художник для парижского театра.

В сказке китайский император слышит пение соловья и держит птицу при дворе. Но потом ему дарят заводного соловья — нарядного, в драгоценных камнях, — и живая птица оказывается забыта и улетает. Проходит время, император тяжело заболевает. Заводная игрушка помочь не может. Тогда возвращается живой соловей: его пение прогоняет саму Смерть, и император выздоравливает, ведь живое и настоящее дороже красивой искусственной игрушки.

С этой сцены начинается опера: здесь, среди природы, звучит пение живого соловья. Бенуа открывает сказку тихой, поэтичной картиной.